تهران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند اصلاح در الگوی مدیریت شهری است؛ اصلاحی که نه شعاری، بلکه تدریجی، کارشناسی و مبتنی بر واقعیت‌های اجتماعی و اقتصادی شهر باشد. شورای شهر می‌تواند نقطه آغاز این اصلاح باشد، اگر اعضای آن خود را نماینده منافع عمومی و آینده شهر بدانند، نه مجری منافع مقطعی، اگر با برنامه‌های عملیاتی و کاربردی وارد صحنه شوند.

انتخابات شورای شهر تهران اصلاً نباید یک رقابت سیاسی باشد، بلکه باید آن را فرصتی نهادی برای بازتعریف رابطه شهروندان با مدیریت شهری بدانیم. شورا می‌تواند محل تجمیع عقلانیت جمعی، نظارت شفاف و تصمیم‌سازی مبتنی بر داده باشد؛ به شرط آن‌که مشارکت مردم آگاهانه و مطالبه‌گرانه شکل بگیرد.

افزایش امید به زندگی، کاهش نرخ مرگ و میر نوزادان و مادران، و دسترسی بهتر به خدمات درمانی، نشان از پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه سلامت کشور دارد. توسعه مراکز درمانی، تربیت نیروی انسانی متخصص و استفاده از فناوری‌های نوین پزشکی، نقش بسزایی در این دستاوردها ایفا کرده است.

اهمیت انتخابات پیشِ رو که برای اولین بار به شکل تناسبی برگزار می‌شود در این است که شهروندان می‌توانند از نقش ناظر منفعل به کنشگر مسئول ارتقا پیدا کنند و احزاب و گروه‌های دارای برنامه و صاحب‌نظر را وارد شورا کنند. شورا زمانی کارآمد خواهد بود که از پشتوانه اجتماعی برخوردار باشد و این پشتوانه، تنها با مشارکت آگاهانه و پیگیر مردم شکل می‌گیرد.